حقوق من تا به دستم مي رسد ناياب مي گردد

گمانم يخ بود اين لامروت آب مي گردد

پس از سي روز رنج انتظار و حسرت و دوري

به دستم نارسيده طعمه ي ارباب مي گردد

چو صاحبخانه آگه شد ز شندر غاز دخل من

ز بام خانه وارد همره مهتاب مي گردد

بسان گوسفند نذري و حيوان قرباني

نصيب برق و آب و كاسب و قصاب مي گردد

پس از آن چونكه جيبم شد تهي ناگه رسد طوفان

تمام خانه دريا مي شود گرداب مي گردد

حقوق كارمندي مثل من، اسباب دلتنگيست

حقايق گهگاهي زينجهت بيتاب مي گردد

(حقايق جهرمي)

بعد سي سال خدمت دشوار                 كه شدم طرد از اداره و كار

گرد من صف كشيده نان خور ها         زن و فرزند از يمين و يسار

هر يكي خواهشي ز من دارد              آن يكي كفش و دگري شلوار

همسرم ليك خانه ميخواهد                 شده بر من خراب چون آوار

كچلم كرده است اين بانو                   بسكه بر سر مرا زده منقار

داشتم اندكي زمين و نشد                  كه بسازم به گرد آن ديوار

شهرداري گرفت خرخره ام               كه مگر با شدت به جان آزار؟

اين زمين است در فضاي سبز           بگذرد از كنار آن بولوار؟

مي نمايم تصرف آن را زود              تو مگر پاره كرده اي افسار؟

غكر كردي كه شهر هرت بود؟         كه بسازي تو خانه مجنون وار؟

گر كني اعتراض صد در صد          سنگ بر كله ات زنم چون مار

خانه بر پا نشد زمين هم رفت           همسرم گشته زين ستم بيمار

شهرداري شكست قلب مرا              تو به دست آر يا اولو الابصار

به سير باغ رفتم باختم من

نظر بر نو گلي انداختم من

الهي ديده ي فايز شود كور

كه دلبر امد ونشناختم من

نه هر چشمي ز جسمي ميبرد جان

نه هر زلفي دلي سازد پريشان

نه هر دلبر ز فايز ميبرد دل

رموز دلبري سري است پنهان

در اين دنيا بسي اندوهناكم

كه از مردن نباشد هيچ باكم

يقين روز ازل تقدير فايز

به آب غم عجين گرديده خاكم

مرا شب تا سحر اين چشم خون بار

نمي خسبد ز هجران رخ يار

شب و روز از فراق يار فايز

چو مدهوشان نه در خوابم نه بيدار

اگر دورم من از تو اي پريزاد

فراموشم مكن زنهار زنهار

همان عهدي كه با تو بست فايز

وفادارم اگر هستي وفادار

گهي كه سر نهادم تا بخوابم

هماندم دلبرم آمد به خوابم

به ياد آورد فايز دلبر خود

نيامد خواب در چشم پرآبم

      خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن ،

                                           در این دنیا چه دشوار است...

           چه رنجی می کشد آن کس که انسان است  و از احساس سرشار است...

                                                     « دکتر علی شریعتی »