یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
بر زبان بود آنچه تو را در دل بود
آه از این جور و تطاول که درین دامگه است
آه از آن ناز و تنعم که در آن محمل بود
دل چو از پیر خرد نقل معانی می کرد
عشق می گفت بشرح آنچه بر او مشکل بود
در دلم بود که بی دوس نباشم هرگز
چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود
دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم
خُم می دیدم و خون در دل و سر در گِل بود
بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق
مفتی عقل درین مسئله لا یعقل بود
راستی خاتم فیروزه بوا سحاقی
خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود
دید آن قهقهه ی کبک خرامان حافظ
که ز سر پنجه ی شاهین قضا غافل بود
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ ها رابطه تاریکند
کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد کرد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنیست
بر من گذشتی سر بر نکردی
از عشق گفتم باور نکردی
دل را فکندم ارزان به پایت
سودای مهرش در سر نکردی
گفتم گلم را می بویی از لطف
حتی به قهرش پرپر نکردی
دیدی سبویی پر نوش دارم
با تشنگی ها لب تر نکردی
هنگام مستی شور آفرین بود
لطفی که با ما دیگر نکردی
آتش گرفتم چون شاخ نارنج
گفتم:نظر کن سر بر نکردی!